25 Mart 2014 Salı

O Sadece 1 Çocuk

               Bir yazı yazsam ve öyle bir yazı olsa ki "dünyada" ki tüm acı ve kederler bitse bir an önce. Ya da öyle bir fotoğraf karesi… Zamanı durduran! İnsanlara alın, alın görün ne yaptığınızı diyecek türde bir an olmalı. Yok mu öyle bir an. Nice öyle zamanlardan süzülüp gelmedik mi!? Bizi birlik haline getiren nice vak’alar yaşamadık mı?! Neden böyle peki?!

          Odaklanamıyorum hiçbir şeye, bazen cam bir fanusun içine kapatıp kendimi tüm bu yaşanan olaylardan sıyrılasım var. Yok öyle bir dünya! Çocuklar ölüyor kardeşim… Biz hâlâ gökyüzünü dahi bölgelere ayırıyoruz. Milletlerden, kimliklerden, soylardan, soplardan… bahsediyoruz. Milyon tane yazı da yazılsa, trilyonlarca fotoğraf karesi de sürülse önünüze “imana” gelemezsiniz biliyorum!Aklınızdan vurulmuşsunuz çünkü, vicdanınızı çocukları öldürürken ütüleyip bir kenara asmışsınız. Öyle cafcaflı  vicdanlarınız var ki yanar döner, bir tek size gelince sağduyudan bahseder… ama çocuklar ölür. Bir zamanlar ben çocuktum ve o zaman gencecik fidanlar ölürdü, üzülürdüm çocuk aklımla, ağlardım. Ben büyüdüm ve bu defa çocuklar ölüyor. Değişen hiçbir şey yok. Dünya yine aynı tas, aynı hamam. İktidarlar geliyor, iktidarlar gidiyor, insanoğlu serini koyuyor inandığı dava uğruna ya da kendi haklı davasınca kefenini giyip çıkıyor hodri meydan diyerek… ama çocuklar ölüyor… Gencecik fidanlar. Annesinin gözünde dünkü çocuktur 20’sinde bir fidan da. 14’ünde, 10’ununda, 8’inde… 
                   Bir çocuk o yaşta sevmeyi tatmalı, sevilmeyi, hayal kurmalı sonra pes etmeli, koşmalı, küfretmeli, acı çekmeli ve ağlamalı, çocukluğa dair her şeyi yaşamalı, tatmalı... ama asla ve asla öldürülmemeli emirlerle, tacizlerle, tecavüzlerle... Ve hiç bir çocuğun dini, dili, rengi, mezhebi, memleketi sorulmamalı... Dünyanın neresinde olursa olsun, o sadece 1 çocuk!!! (Tüm kalıplaşmış değer yargılarınız batsın!)


                   Korkan bedeninizde, titreyen bacaklarınızı gizlemek için... vurmayın çocukları…




Hiç yorum yok:

Yorum Gönder